Anlaşılmak istiyordum, teselli istiyordum. Sevgi, saygı, itina, güven, beni saracak bir kol, nefesime karışacak insan nefesi. Bedenimle değil, beynimle oynaşacak bir eş. Simetrinin diğer tarafını. Siyahla beyazın mükemmel uyumunu. Âdem’le Havva’dan gelen sihirli mirası. Bir kadındım, daha kırılgan, daha naif, daha güçsüzdüm. Yaralıydım. Çocukluğumdan beri yaralıydım. Çabuk yoruluyordum, çabuk üzülüyordum, çabuk inciniyordum. Ben bir kadındım. Bütün bunları toplayacak, sarıp sarmalayacak, yaralarımı dağlayacak belki benimle ağlayacak, kalbimin içine dokunacak ruhumun yarısını istiyordum. Yoktu. Anladım ki yalnız bir ruhtum. Acı çekiyordum.